Dauðaheldir hlutir
Gat ekki sofið í nótt þannig að ég er búin að fyrirbyggja yfirlið þennan fyrri part 10 tíma skóladagsins míns með því að drekka rúman lítra af kaffi.
Einhvernvegin tókst mér að vera í transi um helgina þannig að ég hugsaði ekki snefil um skólann. Töskurnar voru kyrrar, á sama stað og ég skildi þær eftir á föstudaginn, í morgun. Var ekkert búin að lesa í Óvinafagnaði , sem var tímaritgerð úr í fyrsta tíma í dag, þannig að ég skrópaði og ákvað að horfa á Death Proof eftir Tarantino í fyrsta sinn í staðinn. Þó ég vilji reyna að standa mig sem best í skólanum koma fyrir ýmis kæruleysisatvik, en sem betur fer hafði ég efni á því eftir að hafa fengið yfir 9 í öllum prófum og verkefnum sem verið hafa þessa önnina í íslensku. Go ég!... eða þangað til núna allavega.
Já, aftur að Death Proof. Núna upp á síðkastið hef ég séð færri og færri nýjar myndir fyrir utan þessar tvær gamanmyndir sem ég var dregin á, Rush hour 3 og Superbad, sem voru vel undir meðallagi. Ókey, Superbad var ágætis afþreying miðað við venjulegu unglingagamanmyndirnar en djöful fór hún samt í taugarnar á mér. Rush Hour tók sætið frá Maid in Manhattan sem versta mynd sem ég hef farið á.
Þetta var flott mynd hjá Tarantino. Hann er mjög góður í að taka element frá öðrum myndum og gera þau að sínu eigin. Samtölin voru flott, persónurnar hæfilega ýktar, hasarinn var taugatrekkjandi og slapp við að vera langdreginn. Rosalega skemmti ég mér svo vel yfir makalegum málagjöldum sumra. Það er alltaf geðveikt að sjá vonda karlinn barinn í klessu. Það var svolítið leiðinlegt að horfa á hana ein í skólanum. Þetta er félagsskapsmynd. Já, ég var að búa til orð, eða þykjast gera það. Núna eru til óteljandi orð yfir tegundir af tónlist og bíómyndum. Það er til eitthvað sem heitir 'weird new america' og annað sem heitir 'terrorcore'. Svo er uppáhaldið mitt 'emotron' en það ætla ég að nefna köttinn minn.
Death Proof fær 4/5
