Ég var að skrifa bloggpóst á http://hildurinwonderland.blogspot.com/ fyrr í nótt, sem er síða sérstaklega ætluð handa vinum og fjölskyldu á meðan ég verð á Englandi í sumar. Svo var mér hugsað til þessa bloggs, vitund103. Handa hverjum er það? Hver er markhópur þessa bloggs? Hver nennir að lesa það og hvað ætti ég að tala um fyrir þá manneskju?
Sannleikurinn er að þetta blogg er ekki fyrir neinn annan en mig.

Núna t.d. langar mig að skrifa um prófin, vinnuna og fólkið sem ég rekst á þar, hljómsveitirnar R.E.M. og Foo Fighters og hvernig þær eru að snúa aftur til gamla rokkívafsins þeirra, Radiohead, Pukkelpop og GTA allt í einni færslu. Það er ekki ein sála sem ég þekki sem hefði áhuga á að lesa alla þessa parta þannig að einfaldlega, eins og ég sagði, er þetta blogg ekki fyrir neinn annan en mig.
Fólki er ekki bannað að lesa það en því á vafalaust eftir að leiðast það sem í því stendur. Hér skrifa ég það sem mig langar að tala um og líklegast verð að skrifa hér þar sem enginn nennir að hlusta á mig segja það upphátt.

Ég var að skoða Superlatives application-ið á Facebook, þar sem fólk velur á milli tveggja vina t.d. hvorn þau vilja frekar vera handjárnuð við eða hvor lyktar betur o.s.f.v, og þar tók ég eftir einu sem ég var heldur betur óánægð með.



Af þremur höfðu aðeins tveir vinir mínir kosið mig betri drykkjumann. Þó ég drekki ekki oft stend ég ansi vel í fætur eftir að hafa drukkið einn drykk á eftir öðrum, og þá oftast í sterkari kantinum.
Ég skora á þann sem sagði þetta í heljarinnar drykkjukeppni! Sýndu á þér andfésið ef þú þorir að mæta mér!

Eitt skemmtilegasta bardagaatriði bíósögunnar.

The Pink Panther Strikes Again

Inspector Clouseu og góðvinur hans Kato búa saman og skemmta sér við það að hrekkja hvorn annan og berjast með bambusstöngum og ninjakylfjum sem liggja um alla gjörvalla íbúðina. Hrikalega fyndið. Öll myndin er það.

Ég endurnýjaði kynnin við skannan minn í gær og hér eru nokkrar myndir úr fortíðinni sem mér fannst skemmtilegar. Þær ættu að vera nokkurnvegin í tímaröð...

Ég var alveg gáttuð, mér finnst mamma svo falleg þarna... og öll fötin sem hún var í á þessum tíma voru svo glæsileg.

Mamma á Ítalíu

Frá þeim tímum þegar mamma var í leyniþjónustunni. Þarna er hún á Ítalíu.

Hér eru pabbi og Anna Lára (stóra systir) litla álfabarnið í rassabaði 1984.

Börn

Stundum er nammiskálin barnsins eini vinur.

Mamma hótaði að nota þessa sem jólakort einu sinni og senda öllum ættingjunum ef við myndum ekki taka til í herberginu.

Anna Lára, ég og Arna Björk litla frænka.

Uppáhaldsstaðurinn minn þegar ég var lítil. Ég sat oft þarna í langan tíma 'lesandi' Andrésar andar blöð.

Flepp!

Dauðaheldir hlutir

Gat ekki sofið í nótt þannig að ég er búin að fyrirbyggja yfirlið þennan fyrri part 10 tíma skóladagsins míns með því að drekka rúman lítra af kaffi.

Einhvernvegin tókst mér að vera í transi um helgina þannig að ég hugsaði ekki snefil um skólann. Töskurnar voru kyrrar, á sama stað og ég skildi þær eftir á föstudaginn, í morgun. Var ekkert búin að lesa í Óvinafagnaði , sem var tímaritgerð úr í fyrsta tíma í dag, þannig að ég skrópaði og ákvað að horfa á Death Proof eftir Tarantino í fyrsta sinn í staðinn. Þó ég vilji reyna að standa mig sem best í skólanum koma fyrir ýmis kæruleysisatvik, en sem betur fer hafði ég efni á því eftir að hafa fengið yfir 9 í öllum prófum og verkefnum sem verið hafa þessa önnina í íslensku. Go ég!... eða þangað til núna allavega.





Já, aftur að Death Proof. Núna upp á síðkastið hef ég séð færri og færri nýjar myndir fyrir utan þessar tvær gamanmyndir sem ég var dregin á, Rush hour 3 og Superbad, sem voru vel undir meðallagi. Ókey, Superbad var ágætis afþreying miðað við venjulegu unglingagamanmyndirnar en djöful fór hún samt í taugarnar á mér. Rush Hour tók sætið frá Maid in Manhattan sem versta mynd sem ég hef farið á.
Þetta var flott mynd hjá Tarantino. Hann er mjög góður í að taka element frá öðrum myndum og gera þau að sínu eigin. Samtölin voru flott, persónurnar hæfilega ýktar, hasarinn var taugatrekkjandi og slapp við að vera langdreginn. Rosalega skemmti ég mér svo vel yfir makalegum málagjöldum sumra. Það er alltaf geðveikt að sjá vonda karlinn barinn í klessu. Það var svolítið leiðinlegt að horfa á hana ein í skólanum. Þetta er félagsskapsmynd. Já, ég var að búa til orð, eða þykjast gera það. Núna eru til óteljandi orð yfir tegundir af tónlist og bíómyndum. Það er til eitthvað sem heitir 'weird new america' og annað sem heitir 'terrorcore'. Svo er uppáhaldið mitt 'emotron' en það ætla ég að nefna köttinn minn.
Death Proof fær 4/5

AAAAAAH!

Hellingur af frírri tónlist hér

http://speculation.org/kasdhfkasdfhasd/

Ég elska atease music forum.

Mig langar í svona

Eftir að hafa loksins klárað In Rainbows dóminn get ég leyft mér aðeins að setja hann upp á hillu og byrja að hlusta á aðra tónlist. Held ég þurfi að gefa honum meiri tíma.

Síðastliðinn föstudag keypti ég diska á perlumarkaðum, þ.á.m. alla Daft Punk diskana þrjá, 99 laga safn með Billie Holiday, 2 CD safn af digeridoo tónlist og 2 CD safn af Afríkutónlist.

Það sem nýtur sín mest núna er Billie Holiday. Þetta er bláasta kona sem ég hef séð (fattiði tvíræðnina..ha..ha... hún er blue í skapinu og einnig blámaður, skiljiði?). Það eru tveir hlutir ómótstæðilegir við tónlistina hennar. Annað er röddin og hitt er hljómur upptaknanna. Þær eru svo gamlar að það er ekki hægt annað en að sjá fyrir sér gyllta grammófóninn.

Í hvert skipti sem ég minnist á Billie Holiday við mömmu kemur hún með söguna um hvernig hún dó. Hún lenti víst í bílslysi og var tekin á næsta sjúkrahús en það sjúkrahús var aðeins fyrir hvítt fólk og henni var vísað í burtu. Á leiðinni á sjúkrahús þar sem þau leyfðu svörtum að komast að dó hún svo af sárum sínum.´

Ég veit ekkert hvort sagan sem mamma segir mér af Billie Holiday er sönn því mamma misskilur oft hluti. T.d. skilur hún ekkert í bíómyndum ef hún missir af fyrstu 5 mínútunum.

Um daginn var dagskráin í mogganum vitlaus. Klukkan ellefu settist mamma fyrir framan sjónvarpið til að sjá framhaldsmynd sem átti að byrja þá, samkvæmt dagskránni en þá var myndin búin og Kompás í sjónvarpinu. Þégar hún áttaði sig eyddi hún hálftíma í að rífast við sjónvarpið, kom svo niður og eyddi auka tíu mínútum í að rífast við dagskrá morgunblaðsins.

Mömmu finnst sko ekki gaman að missa af einhverju í sjónvarpinu.

Það var eitthvað vesen með youtube og blogger er að vera kunta og leyfir mér ekki að gera bil á milli efnisgreina, en hér er dómurinn í þægilegra formi: http://rjominn.is/reviews/show/558/

Í kringum miðnættið 1. október, öllum að óvörum, birtu Radiohead tilkynningu á heimasíðu sinni að nýjasti diskurinn þeirra hefði hlotið nafnið In Rainbows og kæmi út eftir 10 daga, einungis á netinu. Þetta var nóg til að koma tónlistarheiminum í uppnám, þar sem Radiohead hafa verið með vinsælustu hljómsveitum í heimi í um það bil áratug. En það var annar hængur á, þeir höfðu ákveðið að leyfa kaupandanum að velja verðið á niðurhali á disknum, frá £00,00 til £99,99. Sjaldan hefur ein hljómsveit sett jafn mikið traust á aðdáendur sína og á þetta eflaust eftir að valda því að In Rainbows verður útbreiddasta plata næsta árs, sérstaklega þar sem nú er verið að semja um útgáfu í plötuverslunum.

Það er hægt að kaupa boxset í forsölu núna á 40 pund sem inniheldur In Rainbows og bónusdisk, með lögum sem komust ekki á plötuna, ásamt vínylútgáfum af báðum diskunum. Það er fyndið hvernig Radiohead neyða fólk til þess að kaupa þetta úrelta form tónlistar. Radiohead vilja vínylinn aftur, gamla tækniundrið sem neitar að deyja.

Flest lögin af disknum höfðu verið spiluð og útfærð á vel heppnuðu tónleikaferðalagi árið 2006, en ekki komust öll lögin að á diskinn þó skemmtileg væru. Hér er t.d. lag sem greinahöfundi þótti mjög leiðinlegt að kæmist ekki á In Rainbows:

Bangers n Mash á Rock Oz'Arenes í Sviss

http://www.youtube.com/watch?v=ggZbdiQWgKQ

Með In Rainbows umbreyttu Radiohead stíl sínum enn einu sinni en þó minna en mátti búast við. Venja Radiohead er nefnilega að breyta stíl sínum næstum algjörlega á milli diska. Það er augljósast við breytinguna á milli Ok Computer og Kid A. Frumburðurinn Pablo Honey var 90s popp rokk í meðalgæðum, ágæt frumraun. Allir héldu að Radiohead myndu hverfa fljótt eftir þennan en þeir náðu sér upp og gáfu út The Bends, breyttu meðalmoðinu á Pablo Honey í hágæða britpop og náðu að gera disk sem lifir enn í geislaspilurum margra. The Bends var góður forsmekkur af meistaraverkinu Ok Computer, en hann var mun tilraunagjarnari, ádeila á nútímasamfélag og ólíkur öllu öðru sem áður hafði verið gert. Radiohead voru orðnir frumkvöðlar og hafa haldið áfram að vera það hingað til. Það kom öllum á óvart þegar þeir gáfu svo út Kid A, búnir að breyta tónlistartegundinni úr popp rokki yfir í elektrónískt rokk. Með útgáfu hans klofnuðu aðdáendurnir. Margir vildu ekkert með þetta nýja andlit hljómsveitarinnar hafa og flestir gömlu aðdáendurnir skiptust út fyrir nýja. Ári síðar kom Amnesiac út, tvíburi Kid A. Þessir tveir diskar voru teknir upp á sama tíma þannig að lítil breyting var á milli þeirra. Amnesiac er kannski aðeins háværari en Kid A en í raun eru Kid A og Amnesiac eins og tvöfaldur diskur tekinn í sundur. Tvö ár liðu og út kom Hail to the Thief, enn önnur breytingin. Þessi var eins og hrærigrautur af síðustu þremur diskum þeirra, elektrónískur, rokkaður og með dansívafi. Miðað við allt þetta var vel hægt að ábyrgjast að með In Rainbows myndu Radiohead gera eitthvað framúrstefnulegt og nýtt, sem þeir hafa ef til vill gert, en það sem heyrist á nýja disknum eru ekki nógu áberandi og einkennandi breytingar fyrir Radiohead.

Fyrstu 2 lögin á In Rainbows, „15 Step" og „Bodysnatchers", eru lífleg og síbreytileg með lag á eftir lagi af frumlegum hljóðum. „15 Step" er þá sérstaklega skemmtilegt, frábært opnunarlag. Það þróast með hverju erindi, bassinn er áberandi og barnahrópin inn á milli vekja upp gæsahúð. Merkilegt við In rainbows er hvernig Radiohead hafa hækkað bassann og gert trommurnar meira áberandi en samt ekki orðið dansvænni fyrir utan þessi tvö fyrstu lög, en eftir þau verður diskurinn rólegur og fer ekkert upp aftur. Þeir hafa hægt á sér í ellinni, verandi komnir allir við fertugsaldurinn, eins og heyrist best í „House of Cards". Það lag er því miður svarti blettur In Rainbows. Effectarnir sem notaðir eru á gítarinn og sérstaklega söng Thom Yorke eru þreytandi og pirrandi. Að hlusta á „House of Cards" loðar við að vera hrein pína og því miður er það fyrsta útgefna Radiohead lag sem rithöfund langar alltaf að skippa við hlustun. Að hafa eitt leiðinlegt lag er samt afsakanlegt. Hvíta albúm Bítlanna hafði nú þrátt fyrir allt hið vafasama „Ob-La-Di, Ob-La-Da".

Að Radiohead hafi róast aðeins niður þarf ekki endilega að vera slæmur hlutur því þeir eru ennþá snillingar. Lögin „Reckoner" og „All I Need", sem eru í rólegri kantinum, ná að vera bestu lög disksins. „Reckoner" er splunkunýtt lag, með ásláttarhljóðfærum og strengjum, sem hefur fengið lánaðan titil frá eldra lagi sem Yorke og félagar hafa spilað á tónleikum í fleiri ár, en aldrei gefið út. Undanfarin ár hefur rödd Yorke veikst og raddsvið hans minnkað þannig að hann oft hálf-umlar lögin sem hann syngur, en á „Reckoner" lumar á gömlu góðu falsettunni. „All I Need" er hefðbundið Radiohead lag. Tilfinningaþrungin textabrot, ein helstu einkenni fyrri verka Thom Yorke, eins og „I am all the days that you choose to ignore" og "You only stick with me because there are no others" rista djúpt. Bassalínan heldur laginu uppi þangað til kemur að kraftmiklum hápunkti þar sem endurtekið er „It's all right, it's all wrong" við mikilfenglegt píanóundirspil.

All I Need í Amsterdam 28. ágúst2006

http://www.youtube.com/watch?v=Jmnwzk4apc8

Allt í allt er diskurinn mjög góður, ekkert meistaraverk, en kemst samt auðveldlega á lista yfir bestu diska ársins. Við fyrstu hlustun var hann hálf-vafasamur en allir nýjustu Radiohead diskarnir hafa verið tormeltir. Fólk sem keypti Kid A og þá sérstaklega Hail to te Thief þegar þeir komu fyrst út eru ennþá að komast að háum gæðum þeirra. In Rainbows er líkur fallegum draumi en það mætti vera aðeins meiri hasar í honum, það vantar kannski nokkur hressari lög inn á milli, en þá er hægt að binda vonir sínar við bónusdiskinn sem væntanlegur er fyrir jólin. Vonandi hætta Radiohead seint að búa til tónlist því enn býr ótrúlegur kraftur yfir þeim.

4/5

-Hildur María Friðriksdóttir