Eftir að hafa loksins klárað In Rainbows dóminn get ég leyft mér aðeins að setja hann upp á hillu og byrja að hlusta á aðra tónlist. Held ég þurfi að gefa honum meiri tíma.

Síðastliðinn föstudag keypti ég diska á perlumarkaðum, þ.á.m. alla Daft Punk diskana þrjá, 99 laga safn með Billie Holiday, 2 CD safn af digeridoo tónlist og 2 CD safn af Afríkutónlist.

Það sem nýtur sín mest núna er Billie Holiday. Þetta er bláasta kona sem ég hef séð (fattiði tvíræðnina..ha..ha... hún er blue í skapinu og einnig blámaður, skiljiði?). Það eru tveir hlutir ómótstæðilegir við tónlistina hennar. Annað er röddin og hitt er hljómur upptaknanna. Þær eru svo gamlar að það er ekki hægt annað en að sjá fyrir sér gyllta grammófóninn.

Í hvert skipti sem ég minnist á Billie Holiday við mömmu kemur hún með söguna um hvernig hún dó. Hún lenti víst í bílslysi og var tekin á næsta sjúkrahús en það sjúkrahús var aðeins fyrir hvítt fólk og henni var vísað í burtu. Á leiðinni á sjúkrahús þar sem þau leyfðu svörtum að komast að dó hún svo af sárum sínum.´

Ég veit ekkert hvort sagan sem mamma segir mér af Billie Holiday er sönn því mamma misskilur oft hluti. T.d. skilur hún ekkert í bíómyndum ef hún missir af fyrstu 5 mínútunum.

Um daginn var dagskráin í mogganum vitlaus. Klukkan ellefu settist mamma fyrir framan sjónvarpið til að sjá framhaldsmynd sem átti að byrja þá, samkvæmt dagskránni en þá var myndin búin og Kompás í sjónvarpinu. Þégar hún áttaði sig eyddi hún hálftíma í að rífast við sjónvarpið, kom svo niður og eyddi auka tíu mínútum í að rífast við dagskrá morgunblaðsins.

Mömmu finnst sko ekki gaman að missa af einhverju í sjónvarpinu.