Höfundar eins vinsælasta lags seinni hluta tíunda áratugarins „Why Does it Always Rain on Me?” sem einu sinni voru stærri en Coldplay, eru snúnir aftur með sína fimmtu breiðskífu, The boy with No Name.

Skosku fjórmenningarnir í Travis gáfu út fyrstu breiðskífu sína árið 1997, Good Feeling. Hún var mun rokkaðri en eftirfarar hennar en náði ekki að koma þeim á kortið þrátt fyrir prýðis lagasmíðar. Það gerði önnur plata þeirra, The Man Who, hins vegar. Fyrir hana hlutu þeir heimsfrægð og varð The Man Who skyldueign allra helstu britpop aðdáenda. Skífan sem fylgdi á eftir, The Invisible Band, var eins og tvíburasystkini fyrrvera hennar og ýtti aðeins undir velgengni Travis.

Árið 2002, á tónleikaferðalagi fylgjandi The Invisible Band, komu Travis meðal annars til Íslands og fluttu hér hágæðatónleika, en því miður lenti trommuleikari þeirra, Neil Primrose, í alvarlegu slysi stuttu eftir sem olli því að þeir þurftu að aflýsa restinni af tónleikaferðalaginu. Honum batnaði þó og Travis gáfu út fjórðu breiðskífuna, 12 Memories. Með henni kom fram ný Travis, þeir voru pólitískari, djarfari og tilraunagjarnari.

En 12 Memories fékk ekki jafn góðar viðtökur og hún átti skilið og Travis virðast hafa tekið stóra u-beygju með nýju plötunni, The Boy with No Name, og snúið aftur að útvarpsvænni, melódískari lögum líkt og þeim sem finnast á þeirra eldri plötum.

Flest lögin eru heldur róleg og gítardrifin þó það sé eitt og eitt kraftmeira inn á milli, eins og „Selfish Jean” sem er áhugaverð tilraun til að rokka hressilega, eitthvað sem Travis hafa ekki gert mikið af frá Good Feeling dögunum, en það vekur upp vandræðalegheit líkt og mæður sem ganga í fötum af dætrum sínum eða Paul McCartney að syngja „Helter Skelter”. Travis eru búnir að velja sína hillu sem passar vel og kraftmikil tónlist á ekki heima þar. Eitt besta lag plötunnar er hins vegar „Big Chair”. Melankólískt andrúmsloft þess og heimsspekilegur textinn, umvafið grípandi bassalínu og svífandi falsettu, gerir það eftirminnilegra en flest hin. „Battleships” er einnig áhugavert á þann hátt að er týpískt fyrir Fran Healy, söngvara sveitarinnar. Það er hreinskilið um ástarsamband hans og kærustunar. Healy er vanur að skrifa mjög hreinskilna texta, ósjaldan tekna nær beint úr dagbókinni hans. Þessir opnu textar eru eitt það elskulegasta við Travis og gerir þá innilegri en margar aðrar hljómsveitir.

The Boy with No Name er ekki frumleg og í raun ekki mikið meira en týndi þríburi The Man who og The Invisible Band en samt sem áður er þetta góð plata sem stendur fyrir sínu. Það er bara spurning hvort þeir ákveða næst að breyta til eða halda áfram að vera gamli, kunnuglegi fjölkylduhundurinn sem hlýjar þér um fæturna á meðan þú situr í stofunni, reykjandi pípu, lesandi gamlar klassískar bókmenntir.

3,5/5
Hildur María Friðriksdóttir