Mig langar í svona

Eftir að hafa loksins klárað In Rainbows dóminn get ég leyft mér aðeins að setja hann upp á hillu og byrja að hlusta á aðra tónlist. Held ég þurfi að gefa honum meiri tíma.

Síðastliðinn föstudag keypti ég diska á perlumarkaðum, þ.á.m. alla Daft Punk diskana þrjá, 99 laga safn með Billie Holiday, 2 CD safn af digeridoo tónlist og 2 CD safn af Afríkutónlist.

Það sem nýtur sín mest núna er Billie Holiday. Þetta er bláasta kona sem ég hef séð (fattiði tvíræðnina..ha..ha... hún er blue í skapinu og einnig blámaður, skiljiði?). Það eru tveir hlutir ómótstæðilegir við tónlistina hennar. Annað er röddin og hitt er hljómur upptaknanna. Þær eru svo gamlar að það er ekki hægt annað en að sjá fyrir sér gyllta grammófóninn.

Í hvert skipti sem ég minnist á Billie Holiday við mömmu kemur hún með söguna um hvernig hún dó. Hún lenti víst í bílslysi og var tekin á næsta sjúkrahús en það sjúkrahús var aðeins fyrir hvítt fólk og henni var vísað í burtu. Á leiðinni á sjúkrahús þar sem þau leyfðu svörtum að komast að dó hún svo af sárum sínum.´

Ég veit ekkert hvort sagan sem mamma segir mér af Billie Holiday er sönn því mamma misskilur oft hluti. T.d. skilur hún ekkert í bíómyndum ef hún missir af fyrstu 5 mínútunum.

Um daginn var dagskráin í mogganum vitlaus. Klukkan ellefu settist mamma fyrir framan sjónvarpið til að sjá framhaldsmynd sem átti að byrja þá, samkvæmt dagskránni en þá var myndin búin og Kompás í sjónvarpinu. Þégar hún áttaði sig eyddi hún hálftíma í að rífast við sjónvarpið, kom svo niður og eyddi auka tíu mínútum í að rífast við dagskrá morgunblaðsins.

Mömmu finnst sko ekki gaman að missa af einhverju í sjónvarpinu.

Það var eitthvað vesen með youtube og blogger er að vera kunta og leyfir mér ekki að gera bil á milli efnisgreina, en hér er dómurinn í þægilegra formi: http://rjominn.is/reviews/show/558/

Í kringum miðnættið 1. október, öllum að óvörum, birtu Radiohead tilkynningu á heimasíðu sinni að nýjasti diskurinn þeirra hefði hlotið nafnið In Rainbows og kæmi út eftir 10 daga, einungis á netinu. Þetta var nóg til að koma tónlistarheiminum í uppnám, þar sem Radiohead hafa verið með vinsælustu hljómsveitum í heimi í um það bil áratug. En það var annar hængur á, þeir höfðu ákveðið að leyfa kaupandanum að velja verðið á niðurhali á disknum, frá £00,00 til £99,99. Sjaldan hefur ein hljómsveit sett jafn mikið traust á aðdáendur sína og á þetta eflaust eftir að valda því að In Rainbows verður útbreiddasta plata næsta árs, sérstaklega þar sem nú er verið að semja um útgáfu í plötuverslunum.

Það er hægt að kaupa boxset í forsölu núna á 40 pund sem inniheldur In Rainbows og bónusdisk, með lögum sem komust ekki á plötuna, ásamt vínylútgáfum af báðum diskunum. Það er fyndið hvernig Radiohead neyða fólk til þess að kaupa þetta úrelta form tónlistar. Radiohead vilja vínylinn aftur, gamla tækniundrið sem neitar að deyja.

Flest lögin af disknum höfðu verið spiluð og útfærð á vel heppnuðu tónleikaferðalagi árið 2006, en ekki komust öll lögin að á diskinn þó skemmtileg væru. Hér er t.d. lag sem greinahöfundi þótti mjög leiðinlegt að kæmist ekki á In Rainbows:

Bangers n Mash á Rock Oz'Arenes í Sviss

http://www.youtube.com/watch?v=ggZbdiQWgKQ

Með In Rainbows umbreyttu Radiohead stíl sínum enn einu sinni en þó minna en mátti búast við. Venja Radiohead er nefnilega að breyta stíl sínum næstum algjörlega á milli diska. Það er augljósast við breytinguna á milli Ok Computer og Kid A. Frumburðurinn Pablo Honey var 90s popp rokk í meðalgæðum, ágæt frumraun. Allir héldu að Radiohead myndu hverfa fljótt eftir þennan en þeir náðu sér upp og gáfu út The Bends, breyttu meðalmoðinu á Pablo Honey í hágæða britpop og náðu að gera disk sem lifir enn í geislaspilurum margra. The Bends var góður forsmekkur af meistaraverkinu Ok Computer, en hann var mun tilraunagjarnari, ádeila á nútímasamfélag og ólíkur öllu öðru sem áður hafði verið gert. Radiohead voru orðnir frumkvöðlar og hafa haldið áfram að vera það hingað til. Það kom öllum á óvart þegar þeir gáfu svo út Kid A, búnir að breyta tónlistartegundinni úr popp rokki yfir í elektrónískt rokk. Með útgáfu hans klofnuðu aðdáendurnir. Margir vildu ekkert með þetta nýja andlit hljómsveitarinnar hafa og flestir gömlu aðdáendurnir skiptust út fyrir nýja. Ári síðar kom Amnesiac út, tvíburi Kid A. Þessir tveir diskar voru teknir upp á sama tíma þannig að lítil breyting var á milli þeirra. Amnesiac er kannski aðeins háværari en Kid A en í raun eru Kid A og Amnesiac eins og tvöfaldur diskur tekinn í sundur. Tvö ár liðu og út kom Hail to the Thief, enn önnur breytingin. Þessi var eins og hrærigrautur af síðustu þremur diskum þeirra, elektrónískur, rokkaður og með dansívafi. Miðað við allt þetta var vel hægt að ábyrgjast að með In Rainbows myndu Radiohead gera eitthvað framúrstefnulegt og nýtt, sem þeir hafa ef til vill gert, en það sem heyrist á nýja disknum eru ekki nógu áberandi og einkennandi breytingar fyrir Radiohead.

Fyrstu 2 lögin á In Rainbows, „15 Step" og „Bodysnatchers", eru lífleg og síbreytileg með lag á eftir lagi af frumlegum hljóðum. „15 Step" er þá sérstaklega skemmtilegt, frábært opnunarlag. Það þróast með hverju erindi, bassinn er áberandi og barnahrópin inn á milli vekja upp gæsahúð. Merkilegt við In rainbows er hvernig Radiohead hafa hækkað bassann og gert trommurnar meira áberandi en samt ekki orðið dansvænni fyrir utan þessi tvö fyrstu lög, en eftir þau verður diskurinn rólegur og fer ekkert upp aftur. Þeir hafa hægt á sér í ellinni, verandi komnir allir við fertugsaldurinn, eins og heyrist best í „House of Cards". Það lag er því miður svarti blettur In Rainbows. Effectarnir sem notaðir eru á gítarinn og sérstaklega söng Thom Yorke eru þreytandi og pirrandi. Að hlusta á „House of Cards" loðar við að vera hrein pína og því miður er það fyrsta útgefna Radiohead lag sem rithöfund langar alltaf að skippa við hlustun. Að hafa eitt leiðinlegt lag er samt afsakanlegt. Hvíta albúm Bítlanna hafði nú þrátt fyrir allt hið vafasama „Ob-La-Di, Ob-La-Da".

Að Radiohead hafi róast aðeins niður þarf ekki endilega að vera slæmur hlutur því þeir eru ennþá snillingar. Lögin „Reckoner" og „All I Need", sem eru í rólegri kantinum, ná að vera bestu lög disksins. „Reckoner" er splunkunýtt lag, með ásláttarhljóðfærum og strengjum, sem hefur fengið lánaðan titil frá eldra lagi sem Yorke og félagar hafa spilað á tónleikum í fleiri ár, en aldrei gefið út. Undanfarin ár hefur rödd Yorke veikst og raddsvið hans minnkað þannig að hann oft hálf-umlar lögin sem hann syngur, en á „Reckoner" lumar á gömlu góðu falsettunni. „All I Need" er hefðbundið Radiohead lag. Tilfinningaþrungin textabrot, ein helstu einkenni fyrri verka Thom Yorke, eins og „I am all the days that you choose to ignore" og "You only stick with me because there are no others" rista djúpt. Bassalínan heldur laginu uppi þangað til kemur að kraftmiklum hápunkti þar sem endurtekið er „It's all right, it's all wrong" við mikilfenglegt píanóundirspil.

All I Need í Amsterdam 28. ágúst2006

http://www.youtube.com/watch?v=Jmnwzk4apc8

Allt í allt er diskurinn mjög góður, ekkert meistaraverk, en kemst samt auðveldlega á lista yfir bestu diska ársins. Við fyrstu hlustun var hann hálf-vafasamur en allir nýjustu Radiohead diskarnir hafa verið tormeltir. Fólk sem keypti Kid A og þá sérstaklega Hail to te Thief þegar þeir komu fyrst út eru ennþá að komast að háum gæðum þeirra. In Rainbows er líkur fallegum draumi en það mætti vera aðeins meiri hasar í honum, það vantar kannski nokkur hressari lög inn á milli, en þá er hægt að binda vonir sínar við bónusdiskinn sem væntanlegur er fyrir jólin. Vonandi hætta Radiohead seint að búa til tónlist því enn býr ótrúlegur kraftur yfir þeim.

4/5

-Hildur María Friðriksdóttir

Tom Waits hræðir úr mér líftóruna

Ég heyrði eitt eða tvö lög með tom Waits þegar ég var í 10. bekk og varð dauðhrædd. Það eru ekki margir hlutir sem hræða mig, en einhvernvegin náði Tom Waits að smjúga inn í höfuðið á mér, hrista það innanfrá og láta öll hár rísa.

Eftir það hlustaði ég ekki á hann í 3 ár en núna nýlega fann ég tengil að öllum diskunum hans ókeypis á netinu (úr síðustu færslu) og stóðst ekki freistinguna að gefa honum annað tækifæri. Núna er ég að hlusta á Bone Machine og það liggur við að mig langi að gráta af ótta við þennan mann.

Af hverju kýstu að hljóma svona, Tom? Af hverju?

Nú þar sem búið er að taka niður Oink deilisíðuna (Frétt um það á BBC news) verða hundruðir þúsunda manna, þar á meðal ég, að finna sér aðra leið til ná í tónlist á netinu.

Í dag er ég búin að vera að leita að staðgengli og þá hefur minn eigin bakgarður staðið sig best en það er tónlistarhluti atease forumsins. Þar er heill hellingur af fólki sem hleður upp allri sinni tónlist og jafnvel heilu diskógrafíunum af sérstökum listamönnum.
Hér eru nokkrar síður sem ég fékk tengil að (allt þetta eru ókeypis síður sem krefjast einskis lykilorðs):

Hellingur af geisladiskum, flestir nýlegir
http://lastbench.livejournal.com/689.html

Allt með Aphex Twin
http://www.lolupload.com/~trill/mp3/Aphex%20Twin/

B-hliðar og smáskífur með My Morning Jacket
http://nodatta.blogspot.com/search?q=Morning+Jacket
(til að opna rar skrárnar þarf reyndar lykilorð en það er gefið upp á síðunni)

Allt með Tom Waits
http://phobos.cs.msu.su/local/TW/Sound/

Allt með Sonic Youth
http://sonic-youth.blogspot.com/
(sama gildir hér og með My Morning Jacket)

Allt með Joy Division
http://www.mcr.ru/jd/music001/

Hellingur (m.a. allt með Neil Young, og úrval af King Crimson, Captain Beefheart, Brian Eno og Bob Dylan)
http://elcamaleongalegobrasileiro.blogspot.com/

Iron & Wine
http://www.passingafternoon.com/collection/MP3/

Allt með M.I.A.
http://www.4shared.com/dir/1939916/5864ea5e/sharing.html

Ýmist (aðallega danstónlist og remix)
http://dmdevocion.multiply.com/music

Ýmsir diskar (sumir tenglarnir gætu verið útrunnir)
http://the-roadhouse-viander.blogspot.com/

Höfundar eins vinsælasta lags seinni hluta tíunda áratugarins „Why Does it Always Rain on Me?” sem einu sinni voru stærri en Coldplay, eru snúnir aftur með sína fimmtu breiðskífu, The boy with No Name.

Skosku fjórmenningarnir í Travis gáfu út fyrstu breiðskífu sína árið 1997, Good Feeling. Hún var mun rokkaðri en eftirfarar hennar en náði ekki að koma þeim á kortið þrátt fyrir prýðis lagasmíðar. Það gerði önnur plata þeirra, The Man Who, hins vegar. Fyrir hana hlutu þeir heimsfrægð og varð The Man Who skyldueign allra helstu britpop aðdáenda. Skífan sem fylgdi á eftir, The Invisible Band, var eins og tvíburasystkini fyrrvera hennar og ýtti aðeins undir velgengni Travis.

Árið 2002, á tónleikaferðalagi fylgjandi The Invisible Band, komu Travis meðal annars til Íslands og fluttu hér hágæðatónleika, en því miður lenti trommuleikari þeirra, Neil Primrose, í alvarlegu slysi stuttu eftir sem olli því að þeir þurftu að aflýsa restinni af tónleikaferðalaginu. Honum batnaði þó og Travis gáfu út fjórðu breiðskífuna, 12 Memories. Með henni kom fram ný Travis, þeir voru pólitískari, djarfari og tilraunagjarnari.

En 12 Memories fékk ekki jafn góðar viðtökur og hún átti skilið og Travis virðast hafa tekið stóra u-beygju með nýju plötunni, The Boy with No Name, og snúið aftur að útvarpsvænni, melódískari lögum líkt og þeim sem finnast á þeirra eldri plötum.

Flest lögin eru heldur róleg og gítardrifin þó það sé eitt og eitt kraftmeira inn á milli, eins og „Selfish Jean” sem er áhugaverð tilraun til að rokka hressilega, eitthvað sem Travis hafa ekki gert mikið af frá Good Feeling dögunum, en það vekur upp vandræðalegheit líkt og mæður sem ganga í fötum af dætrum sínum eða Paul McCartney að syngja „Helter Skelter”. Travis eru búnir að velja sína hillu sem passar vel og kraftmikil tónlist á ekki heima þar. Eitt besta lag plötunnar er hins vegar „Big Chair”. Melankólískt andrúmsloft þess og heimsspekilegur textinn, umvafið grípandi bassalínu og svífandi falsettu, gerir það eftirminnilegra en flest hin. „Battleships” er einnig áhugavert á þann hátt að er týpískt fyrir Fran Healy, söngvara sveitarinnar. Það er hreinskilið um ástarsamband hans og kærustunar. Healy er vanur að skrifa mjög hreinskilna texta, ósjaldan tekna nær beint úr dagbókinni hans. Þessir opnu textar eru eitt það elskulegasta við Travis og gerir þá innilegri en margar aðrar hljómsveitir.

The Boy with No Name er ekki frumleg og í raun ekki mikið meira en týndi þríburi The Man who og The Invisible Band en samt sem áður er þetta góð plata sem stendur fyrir sínu. Það er bara spurning hvort þeir ákveða næst að breyta til eða halda áfram að vera gamli, kunnuglegi fjölkylduhundurinn sem hlýjar þér um fæturna á meðan þú situr í stofunni, reykjandi pípu, lesandi gamlar klassískar bókmenntir.

3,5/5
Hildur María Friðriksdóttir

Aðeins einu ári eftir að Prince gaf út gripinn 3121 hefur hann nú þegar sent frá sér aðra plötu, Planet Earth, aðdáendum sínum til mikils fagnaðar. Með útgáfu Planet Earth hefur hann haldið sessi sem einn mest seldi tónlistarmaður heims.
Fjölmiðlafárið í kringum Planet Earth hefur verið gífurlega mikið enda spilaði Prince í hálfleik Super Bowl úrslitaleiksins árið 2007 ásamt því að gefa ókeypis eintak af plötunni með hverjum tónleikamiða Planet Earth tónleikaferðarinnar. Það vakti einnig mikla athygli að áður en diskurinn kom nokkurs staðar í sölu var honum dreift án aukakostnaðar með breska dagblaðinu The Daily Mail sem var nokkurskonar áróður gegn minnkandi plötusölu á heimsvísu. Ekki er það nóg heldur fylgdi hann í fótspor margra stórmenna með því að gefa út sína eigin ilmvatnslínu.
Athyglin sem Planet Earth hefur vakið á sér hefur komið fram í gegnum hinar ýmsu kynningarherferðir en minna vegna tónlistarinnar. Ástæðan kann að vera áberandi persónuleiki Prince eða einfaldlega slæm gæði plötunnar. Hún er eitthvað sem aðeins hörðustu aðdáendur geta verið sælir með en lögin eru varla yfir meðallagi.
Þrjú lög vekja helst athygli og þau eru fyrsta smáskífan, „Guitar”, hress, gítardrifin rokkballaða tileinkuð uppáhaldshljóðfæri Prince, „Mr. Goodnight”, ljúf og tælandi getnaðartónlist og „Chelsea Rodgers”, tært fönklag með sterkri bassalínu, kvenrödd og blásturssveit. Restin er vægast sagt sorgleg og dauð. Svo virðist sem maðurinn sé orðinn útþynntur. Hann mætti eyða meiri tíma í gerð laganna, gera þau heilsteyptari og reyna að fá fólkið til að langa til að hlusta á diskinn frekar en að stilla honum upp í hillusamstæðuna, hugsandi „Nú fékk ég sko frábæran díl” þar sem hann safnar svo ryki í 8 ár áður en hann verður svo seldur á bílskúrssölu, enn innpakkaður í glansandi plastumbúðir.
Prince þarf að bjóða kynningarfulltrúunum sínum í tebolla og spyrja þá ráða því ef hann hagaði sér gagnvart tónlistargerð líkt og fulltrúarnir vinna hörðum höndum í að kynna hann hætti hann að vera Prince og yrði krýndur kóngur.

2,5/5

Hildur María Friðriksdóttir