Það var eitthvað vesen með youtube og blogger er að vera kunta og leyfir mér ekki að gera bil á milli efnisgreina, en hér er dómurinn í þægilegra formi: http://rjominn.is/reviews/show/558/
Í kringum miðnættið 1. október, öllum að óvörum, birtu Radiohead tilkynningu á heimasíðu sinni að nýjasti diskurinn þeirra hefði hlotið nafnið In Rainbows og kæmi út eftir 10 daga, einungis á netinu. Þetta var nóg til að koma tónlistarheiminum í uppnám, þar sem Radiohead hafa verið með vinsælustu hljómsveitum í heimi í um það bil áratug. En það var annar hængur á, þeir höfðu ákveðið að leyfa kaupandanum að velja verðið á niðurhali á disknum, frá £00,00 til £99,99. Sjaldan hefur ein hljómsveit sett jafn mikið traust á aðdáendur sína og á þetta eflaust eftir að valda því að In Rainbows verður útbreiddasta plata næsta árs, sérstaklega þar sem nú er verið að semja um útgáfu í plötuverslunum.
Það er hægt að kaupa boxset í forsölu núna á 40 pund sem inniheldur In Rainbows og bónusdisk, með lögum sem komust ekki á plötuna, ásamt vínylútgáfum af báðum diskunum. Það er fyndið hvernig Radiohead neyða fólk til þess að kaupa þetta úrelta form tónlistar. Radiohead vilja vínylinn aftur, gamla tækniundrið sem neitar að deyja.
Flest lögin af disknum höfðu verið spiluð og útfærð á vel heppnuðu tónleikaferðalagi árið 2006, en ekki komust öll lögin að á diskinn þó skemmtileg væru. Hér er t.d. lag sem greinahöfundi þótti mjög leiðinlegt að kæmist ekki á In Rainbows:
Bangers n Mash á Rock Oz'Arenes í Sviss
Með In Rainbows umbreyttu Radiohead stíl sínum enn einu sinni en þó minna en mátti búast við. Venja Radiohead er nefnilega að breyta stíl sínum næstum algjörlega á milli diska. Það er augljósast við breytinguna á milli Ok Computer og Kid A. Frumburðurinn Pablo Honey var 90s popp rokk í meðalgæðum, ágæt frumraun. Allir héldu að Radiohead myndu hverfa fljótt eftir þennan en þeir náðu sér upp og gáfu út The Bends, breyttu meðalmoðinu á Pablo Honey í hágæða britpop og náðu að gera disk sem lifir enn í geislaspilurum margra. The Bends var góður forsmekkur af meistaraverkinu Ok Computer, en hann var mun tilraunagjarnari, ádeila á nútímasamfélag og ólíkur öllu öðru sem áður hafði verið gert. Radiohead voru orðnir frumkvöðlar og hafa haldið áfram að vera það hingað til. Það kom öllum á óvart þegar þeir gáfu svo út Kid A, búnir að breyta tónlistartegundinni úr popp rokki yfir í elektrónískt rokk. Með útgáfu hans klofnuðu aðdáendurnir. Margir vildu ekkert með þetta nýja andlit hljómsveitarinnar hafa og flestir gömlu aðdáendurnir skiptust út fyrir nýja. Ári síðar kom Amnesiac út, tvíburi Kid A. Þessir tveir diskar voru teknir upp á sama tíma þannig að lítil breyting var á milli þeirra. Amnesiac er kannski aðeins háværari en Kid A en í raun eru Kid A og Amnesiac eins og tvöfaldur diskur tekinn í sundur. Tvö ár liðu og út kom Hail to the Thief, enn önnur breytingin. Þessi var eins og hrærigrautur af síðustu þremur diskum þeirra, elektrónískur, rokkaður og með dansívafi. Miðað við allt þetta var vel hægt að ábyrgjast að með In Rainbows myndu Radiohead gera eitthvað framúrstefnulegt og nýtt, sem þeir hafa ef til vill gert, en það sem heyrist á nýja disknum eru ekki nógu áberandi og einkennandi breytingar fyrir Radiohead.
Fyrstu 2 lögin á In Rainbows, „15 Step" og „Bodysnatchers", eru lífleg og síbreytileg með lag á eftir lagi af frumlegum hljóðum. „15 Step" er þá sérstaklega skemmtilegt, frábært opnunarlag. Það þróast með hverju erindi, bassinn er áberandi og barnahrópin inn á milli vekja upp gæsahúð. Merkilegt við In rainbows er hvernig Radiohead hafa hækkað bassann og gert trommurnar meira áberandi en samt ekki orðið dansvænni fyrir utan þessi tvö fyrstu lög, en eftir þau verður diskurinn rólegur og fer ekkert upp aftur. Þeir hafa hægt á sér í ellinni, verandi komnir allir við fertugsaldurinn, eins og heyrist best í „House of Cards". Það lag er því miður svarti blettur In Rainbows. Effectarnir sem notaðir eru á gítarinn og sérstaklega söng Thom Yorke eru þreytandi og pirrandi. Að hlusta á „House of Cards" loðar við að vera hrein pína og því miður er það fyrsta útgefna Radiohead lag sem rithöfund langar alltaf að skippa við hlustun. Að hafa eitt leiðinlegt lag er samt afsakanlegt. Hvíta albúm Bítlanna hafði nú þrátt fyrir allt hið vafasama „Ob-La-Di, Ob-La-Da".
Að Radiohead hafi róast aðeins niður þarf ekki endilega að vera slæmur hlutur því þeir eru ennþá snillingar. Lögin „Reckoner" og „All I Need", sem eru í rólegri kantinum, ná að vera bestu lög disksins. „Reckoner" er splunkunýtt lag, með ásláttarhljóðfærum og strengjum, sem hefur fengið lánaðan titil frá eldra lagi sem Yorke og félagar hafa spilað á tónleikum í fleiri ár, en aldrei gefið út. Undanfarin ár hefur rödd Yorke veikst og raddsvið hans minnkað þannig að hann oft hálf-umlar lögin sem hann syngur, en á „Reckoner" lumar á gömlu góðu falsettunni. „All I Need" er hefðbundið Radiohead lag. Tilfinningaþrungin textabrot, ein helstu einkenni fyrri verka Thom Yorke, eins og „I am all the days that you choose to ignore" og "You only stick with me because there are no others" rista djúpt. Bassalínan heldur laginu uppi þangað til kemur að kraftmiklum hápunkti þar sem endurtekið er „It's all right, it's all wrong" við mikilfenglegt píanóundirspil.
All I Need í Amsterdam 28. ágúst2006
Allt í allt er diskurinn mjög góður, ekkert meistaraverk, en kemst samt auðveldlega á lista yfir bestu diska ársins. Við fyrstu hlustun var hann hálf-vafasamur en allir nýjustu Radiohead diskarnir hafa verið tormeltir. Fólk sem keypti Kid A og þá sérstaklega Hail to te Thief þegar þeir komu fyrst út eru ennþá að komast að háum gæðum þeirra. In Rainbows er líkur fallegum draumi en það mætti vera aðeins meiri hasar í honum, það vantar kannski nokkur hressari lög inn á milli, en þá er hægt að binda vonir sínar við bónusdiskinn sem væntanlegur er fyrir jólin. Vonandi hætta Radiohead seint að búa til tónlist því enn býr ótrúlegur kraftur yfir þeim.
4/5
-Hildur María Friðriksdóttir
1 comment:
Takk fyrir ahugaverdar upplysingar
Post a Comment